Het persoonlijke verhaal van de eigenaar van Ice:

Wij hebben Ice in januari 2020 in huis genomen, hij was toen 8 maanden. In het huis waar wij Ice vandaan hebben waren 4 grote honden aanwezig, Ice stond onderaan de roedel. Ice had toen naar mijn weten al 2 eigenaren gehad. Wij weten niet veel van zijn verleden. Wat wij wel weten is dat Ice niet goed gesocialiseerd is. Hij is bang voor van alles o.a. vrachtwagens en motoren die langsrijden als wij op de stoep lopen. Hij kan ook erg schrikken als het opeens een fietser of hardloper langskomt. Ice is naar mannen toe veel angstiger dan naar vrouwen, we vermoeden dat er in het verleden iets vervelends is gebeurd met een man. Wij zijn met Ice naar een basiscursus gegaan. We hebben 4 trainingsdagen gehad en toen werden de trainingen online vanwege corona. In het begin dat Ice bij ons kwam was hij dus erg bang, nieuwe mensen ging hij niet naar toe. Als mensen op hem afkwamen ging zijn staart helemaal onder zijn lichaam en zijn oren naar achter. Vanaf het begin is Ice erg aanhankelijk naar mij, hij likt continu en geeft ook ‘liefdesbeetjes’ (dat deed hij bij het vorige gezin ook). Het likken heb ik hem niet af kunnen leren, maar de beetjes bijna wel.In het begin liet ik Ice los in het bos, hij gaat dan achter van alles aan. Bij ons in het bos lopen ook reeën en als hij er 1 zag, ging hij er achteraan. Ik riep hem altijd bij me, maar goed luisteren deed hij niet. Op een middag liep ik met een kennis met een Sint Bernhard in het bos, toen Ice uit het niets een sprint nam naar een hond die zo’n 30 meter van ons afliep. Ice viel de hond aan, de hond had meerdere bijtwonden en moest naar de dierenarts. Sindsdien laat ik Ice niet meer los. Veel honden reageren agressief naar Ice, vooral kleinere honden. Ice maakt vaak op een verkeerde manier contact, het is moeilijk uit te leggen. Ook aan de riem is Ice al meerdere keren naar honden uitgevallen. Ice begon in huis ook vervelend gedrag te tonen. Hij werd agressief naar mensen die niet veel langskwamen en dat waren er al niet veel i.v.m. corona. Hij heeft meerdere mensen gesnapt, kleine beetjes. Na al dit zijn we in contact gekomen met de trainer eigenaar van xxx . De trainer is bij ons thuis geweest en heeft gekeken naar de interactie tussen ons. We hebben opdrachten gekregen om aan te werken. De 2e keer kwam de trainer met zijn eigen hond en zijn vriendin om te trainen hoe wij om moeten gaan met Ice als we andere honden tegen komen buiten. Ice heeft de vriendin van de trainer ook gesnapt. Wij zijn aan de slag gegaan met de oefeningen die de trainer ons gegeven heeft, maar we zien geen verbetering. Ondertussen is Ice thuis agressiever naar mensen toe en doen we hem in de bench als er visite is.2 weken geleden hadden we Ice meegenomen om een partijtent op te zetten, we hadden hem aan een hek vastgezet. Toen 2 vriendinnen van mij langskwamen liet Ice zich door hun aanhalen. Toen Ice de riem tussen zijn poten had, wilde 1 van mijn vriendinnen Ice helpen om de riem weer goed te doen, hij heeft haar toen gebeten, in haar nek, zo erg dat ze naar het ziekenhuis moest. ( zie foto) Ice is voor mij erg lief, voor mijn man ook, alhoewel we merken dat hij meer naar mij trekt. Wij hebben 2 pubers, waarvan 1 niets heeft met Ice. Hij geeft hem aandacht als hij begroet wordt, maar zoekt Ice nooit uit zichtzelf op. Deze zoon gaf mij laatst een knuffel en toe snapte Ice naar hem. Ice zat 1 meter bij ons vandaan en dit kwam uit het niets. Na het bijtincident en het snappen naar mijn zoom ben ik bang dat het alleen maar erger wordt. Daarom zijn wij (6-7) naar de dierenarts gegaan, wat moeten we hiermee. Zij gaf aan dat de situatie bij ons niet houdbaar was voor Ice en verwees ons naar het asiel in de buurt wat ook honden test , hier zou Ice getest kunnen worden voor herplaatsing. Wij wilde Ice niet zomaar naar een asiel brengen, hij had training en speciale begeleiding nodig voordat hij bij een andere baas geplaatst kon worden dat was ons wel duidelijk. Ik heb direct nadat we bij de dierenarts waren geweest een contactformulier op de site van dit asiel ingevuld (6-7). Na een week had ik nog geen reactie en heb ik dat asiel gebeld, aan de telefoon werd ik verwezen naar de website en gevraagd een formulier in te vullen, blijkbaar was het eerste formulier niet doorgekomen. Meteen weer een formulier om afstand te doen van je dier ingevuld en een contact formulier waar ook ruimte was om iets meer te typen, hier heb ik onze hulpvraag getypt en ook dit formulier ingestuurd. Na een week nog geen reactie op onze hulpvraag. In huis lopen de pubers af en aan, niet alleen die van mij, maar ook vrienden. Je moet er toch niet aan denken dat Ice één van hen aanvalt. Omdat ik geen reactie kreeg van het asiel en Ice echt niet zomaar te herplaatsen is ben ik gaan zoeken op internet, zo kwam ik bij Stichting Alert. Ik heb een uitgebreide mail gestuurd (27-7) en werd meteen dezelfde dag gebeld. Wat een opluchting, eindelijk iemand die luistert. Ik heb aan de telefoon met Yvette gesproken en alles uitgelegd. Zij gaf meteen aan dat het inderdaad niet langer houdbaar was om Ice in ons gezin te hebben en kwam meteen in actie. Yvette heeft gezocht naar een ruimte om Ice te kunnen beoordelen voor herplaatsing. Helaas was er geen aparte plek beschikbaar om Ice te beoordelen, maar we konden wel de volgende dag bij een dierenarts terecht om hem daar te testen en medisch na te laten kijken. Op 28-7 ben ik met Ice in de auto gestapt en van Heemstede naar Epe gereden, blij dat ik eindelijk iemand had gevonden die mij en vooral Ice wilde helpen. Bij de dierenarts stonden Yvette en collega Daniëlle ons al op te wachten. We gingen naar binnen, ik vertelde mijn verhaal en Yvette en Daniëlle observeerde Ice. Daarna werd er een knuffel hondje gepakt om te kijken wat Ice zijn reactie was. Hij was erg gefixeerd en reageerde ook naar Daniëlle. Goed dat hij een muilkorf om had. Het was duidelijk dat Ice niet herplaatsbaar was. Daarna is de dierenarts gekomen, ook zij heeft Ice geobserveerd. Ze vermoed dat Ice ook veel pijn heeft, maar dat is moeilijk te zien bij dit soort honden. Midden in zijn rug zit een deuk, hij gebruikt zijn linker achterpoot ook minder. We gaan buiten een stukje lopen en we laten Ice over een muurtje springen, dat doet hij prima. Wat duidelijk is voor iedereen is hoe bang Ice is in zijn omgeving. Hij is eigenlijk altijd bang en klaar om daarop te reageren. Later heb ik dit gevoel geprobeerd uit te leggen aan mijn jongste zoon: Bedenk dat je in een onbekend donker bos loopt en je weet dat ik daar ook ben, klaar om jou te laten schrikken, maar je weet niet waar ik ben en wanneer ik tevoorschijn kom. Zo voelt Ice zich constant. Zowel Yvette, als Daniëlle en de dierenarts zijn het erover eens: Ice is niet te herplaatsen en kan ook niet met mij mee terug naar huis, we gaan hem in laten slapen. Hoe moeilijk deze beslissing ook is, we weten dat dit voor Ice het beste is, dan heeft hij eindelijk rust. Yvette is tot het laatst bij me gebleven en dat gaf steun aangezien mijn man en kinderen niet mee waren. Ik ben Yvette en stichting Alert enorm dankbaar dat ze meteen op mijn hulpvraag reageerde.

Noot Yvet: Ik heb de namen van betroken gewist omdat we niet aan ‘naming en shaming’ doen. Het gaat mij om het verhaal van een risicovolle hond bij kinderen. Als er kinderen in huis zijn proberen we zo snel mogelijk de situatie weer veilig te maken. Door training, muilkorven, herplaatsing of in sommige gevallen euthanasie. Zoekende op internet kwamen we er bij de dierenarts al achter dat er nestgenoten geëuthanaseerd waren wegens gedrag, de fokker niet bekend stond om betrouwbare honden, de socialisatie was beroerd en bovenal Ice was door al die zaken te bang om het leven aan te kunnen. hartverscheurend sneu voor baas en hond!