Hi ik ben Milo en ik ben 10 maanden. Een paar dagen geleden was ik bijna dood. Waarom ik dan nu toch zo moet lachen? Nou dat vertel ik je graag.

Ik kon niet bij mijn oude baas blijven . Ik had hem gebeten omdat hij iets anders wilde dan ik. Ik deed verstoppertje in de struiken en mijn baas wilde dat ik kwam. Ik hapte hem in zijn hand omdat ik daar geen zin in had. Nee geen bloed hoor. Maar ik ben wel heel groot en sterk. Mijn baas kon al niet meer met mij over straat. De kleinkinderen konden niet meer komen omdat ik ze om ver sprong. Ik werd er zo blij van als ze kwamen. Voor hem was de maat vol dit ging zo niet langer. Tranen met tuiten want hij is echt dol op mij maar hij kan mij niet aan. Ik was zijn allesie, We waren maar met zijn 2en. Hij had het bepaald niet breed maar heeft zo veel van mij gehouden dat het mij aan niets ontbrak.

Maar wat nu.. op een bekende verkoopsite stonden 150 collega rotties van mijn leeftijd. Mijn baas bracht mij daarom met lood in de schoenen naar de dierenarts. Hij wilde niet dat het verkeerd met mij afliep, straks zou ik vechthondenvoer worden daar moest hij niet aan denken. En persoonlijk ik ook niet. De hond van Yvet beet mij gisteren al in het oor en dat vond ik al niet leuk. Oke ik had het er wel een beetje naar gemaakt ik stampte boven op de oude dame. Nou die ouwe taart werd me een partijtje hellig. Jeemig! Schrok er van. Nee ook nu geen bloed hoor.

Ehum ik dwaal af waar was ik ook al weer gebleven… Oja wij gingen naar de dierenarts, mijn baas en ik. Hij met lood in de schoenen, ik vond t een lollig uitje. We gingen eutha.. nog iets. Geen idee was dat is maar ik vind alles leuk dus dat vast ook wel! De dierenarts wilde mij niet doodmaken en alle mensen van de praktijk gingen rond bellen om te kijken of ze een oplossing konden vinden. . En Dagmar die belde naar Stichting Alert hondenopvang en herplaatsing. Daar mocht ik naar toe. Daar was ik wel blij om want toen ik begreep dat euthanogiets betekend doodmaken schrok ik wel. Ik ben 10 maanden, ik kom net kijken en wil helemaal nog niet dood!

Yvet haalde mij op met het monster… een rood heeeel eng monster. Ik vond Yvet zo leuk dat ik haar van de sokken sprong.. baas lag languit in de gang, Yvet hing in de deuropening maar ik hield haar wel op de been hoor. ik kon haar nog net bij haar jas grijpen. Oef. Mijn baas schrok er van en dacht dat ik beet maar dat deed ik niet hoor. Ik was blij en wilde niet dat ze viel. Nadat de papieren werden afgehandeld waarbij yvet mijn baas een deel van het afgesproken afstandgeld terug gaf om voor zichzelf te zorgen, moest ik het rode monster in. Dan koste wat duw en trek werk maar helaas zij wonnen en zat ik er in opgesloten.. iek nu word ik nog opgegeten ook door een rood monster. In het rode monster, heb ik dik een uur gezeten en toen kwam ik in Apeldoorn aan.

Nu heb ik div. vrienden, en warme slaapplek gewoon in huis, lekkere kongs. Het is best een fijne B&B.. Ik heb nog niet gewandeld moet ik moet een dogcontrol aanleren omdat ik een lompie ben van 47 kilo. . Ik ben nog een keer met het rode monster weggeweest dat was echt weer niet grappig! We gingen naar een mevrouw in een witte jas, die denk ik verkering wilde, denk dat ze verliefd was vanaf het eerste moment Ze betaste mij overal…. Best wel intiem gelijk maar ja vond haar ook wel lief dus heb er maar gelijk een dikke zoen gegeven. Ik kreeg een oke stempel dus zal wel lekker hebben gezoend.

Ik moet nu zo lachen omdat ik graag wil bewijzen dat men het 2 keer fout heeft.

1 Ik vind heus wel een toffe baas! Toch? Delen jullie mij om mij daarbij te helpen alsjeblieft?

2 De grote clubactie levert echt wel genoeg op om mij en mij Alert hondenvrienden de komende maanden van voer te voorzien. De link staat hier onder. Koop jij 1 of meer lootjes om mij en mijn Alerthondenvrienden te helpen?

Help jij mee zodat ik ook in de toekomst kan blijven lachen? Wil je geen lootje kopen maar mij gewoon sponsoren dan kan dat natuurlijk ook: IBAN NL47INGB0005431174 op naam van Stichting Alert Hondenopvang.