Het verhaal van Thommy

Vandaag een dag met een zwarte en gouden rand. Een jaar geleden begon namelijk Thommy zijn verhaal en eindigde het verhaal van onze lieve Mechelaar Paco, die bijna 13 mocht worden.
Paco kwam in maart 2018 in ons leven, omdat zijn baasje niet meer voor hem kon zorgen. Paco en ik waren beste maatjes door dik en dun, waar hij was daar was ik en andersom. Zijn afscheid viel dan ook enorm zwaar, maar houden van betekent soms ook loslaten en zeker als je dier pijn lijdt. Zo eindigde Paco zijn verhaal in mijn armen vol lieve woordjes en knuffels.

Maar op deze dag begon ook Thommy zijn verhaal toen hij op Facebook werd geplaatst.

Nadat we emotioneel weer stabiel waren hebben we nagedacht over de keuze voor een andere hond, omdat we geen beslissing vanuit emotie wilden nemen.

Daarom hebben we onze trainster in dit proces betrokken. Zo passeerden al veel honden de revue die op voorhand niet geschikt zouden zijn. Onze trainster kwam met Thommy. We zijn zelf eerst gaan kijken of er een klik was en die was er zeker wederzijds! De week er na is onze trainster meegegaan om eerlijk te zijn of het een match is. Thommy is enorm lief, maar er bleek wel veel training in te zitten. Daarom was een proefperiode de afspraak. Maar alsof hij het voelde wist hij niet hoe snel hij bij de auto moest komen om mee te gaan.

We hebben rustig op gebouwd en zijn al gauw gestart met 1 op 1 trainen. Maar als we het ene beter leek te gaan, dan kwam er weer ander gedrag naar boven. Daarbij was het lastige dat hij in een fractie van 0 naar 100 schoot qua stress en hij onbereikbaar werd. Zo viel hij uit naar andere honden, omdat hij de hondentaal niet begreep. Met oefenen ging het wel weer beter, maar helaas kwamen vanaf december in een vicieuze cirkel doordat de trainingen even stil lagen.

Fietser, wandelaar, hond enz. die het huis passeerden zorgden voor blaffend projectiel in huis. Ook wandelen was 1 groot drama, omdat hij uitviel en een volledige serenade liet horen aan iedereen die langskwam. Zowel baasje als hond schoten in de stress bij alleen al het aan zien komen van bovengenoemde. De lijn werd kort gepakt, want tja als hij dan met 30kg zijn achterpoten erin zette… Maar Thommy voelde dit feilloos aan.

We hebben het gedrag te proberen te doorbreken, maar Thommy was slim genoeg om weer iets anders te verzinnen. Alles haalden we uit de kast om te proberen Thommy rustiger te krijgen. Van verplichte rust in de kennel met gordijnen ervoor, extra mentale uitdaging en fietsen met gevaar voor eigen leven na de avondklok niets hielp!

Het huilen stond ons nader dan het lachen. Thommy wegdoen was absoluut geen optie. Onze visie is dat je een dier aanschaft voor het leven en zeker eerst alles geprobeerd moet hebben. Thommy is de liefste schat van de wereld en buiten dit gedrag om past hij perfect bij ons. Ons gevoel is dat hij niet zomaar op ons pad terecht gekomen is.

Maar zo ging het niet langer met zowel Thommy als ons. Hij stond strak van de stress, hijgde continu en stond vol aan en wij waren oververmoeid en ook vol stress.

In overleg besloten we daarom dat het verstandiger was om hem intern in training te doen, zodat wij konden opladen en daarna een juiste balans voor hem konden vinden.

We benaderden verschillende trainsters o.a. Yvette, die ons werd aangeraden door onze trainster. Zij reageerde niet zoals de rest, dat je je hond wegbrengt, een bedrag aftikt en na een x aantal weken je hond getraind ophaalt en na 1 dagje meelopen de perfecte hond hebt.

Yvette reageerde niet op de easy way, maar wel heel eerlijk. Een uitvallende en snel overprikkelde hond kan ook pijn hebben. Zo werd er een consult geboekt met zowel haar als de dierenarts erbij, maar intern werd hem niet.

Op 31 maart gingen we daarom op weg met luid blaffende hond. Daar werd duidelijk dat zowel Thommy als wij strak stonden van de stress, Thommy te weinig rust kreeg, de juiste trainingsmethode voor hem nog niet ingezet was en hij erg onzeker is. Ook was ze bang voor een lichamelijk probleem, waardoor we met een doemscenario in ons hoofd richting de dierenarts reden. Enorm overprikkeld waren de oefeningen 1 groot drama voor hem en werd het probleem wel duidelijk. Het team van dierenpraktijk Epe Centrum waren daarop enorm lief voor hem. Thommy voelde zich ondanks alle stress wel veilig, maar doordat hij gevoelig reageerde wilden ze zijn heupen wel geröntgend hebben. Thommy moest daarvoor onder narcose en het advies werd gegeven om hem dan niet meer bij te laten komen als er wel echt iets mis was. Thommy is toen net als Paco in mijn armen in slaap gevallen. Een erg heftig en emotioneel moment voor mij. Je neemt toch onbewust weer afscheid van je maatje. Gelukkig bleek Thommy kerngezond en zo begon de training.

De dag erna zijn we gestart met het aanwennen van een halti. Zo konden we de lijnen ontspannen houden en was het veilig mocht hij toch uitvallen. Daarna begonnen we met het gooien van worst op zijn kop als hij een prikkel zag. Dat klinkt misschien heel gek, maar dat is voor ons echt de oplossing geweest. Door het gooien focust hij zich op de prikkel van de worst i.p.v. op de andere prikkel en ontspant hij door het snuffelen naar de worst. Zo gebruikt Yvette klassieke conditionering bij hem om het gedrag om te buigen. Voor mij lag de focus op ontspannen en rustig en laag te ademhalen en praten om zo stress ook af te vloeien. Daarnaast moest Thommy ’s middags verplicht in de bench om zo hem te leren zijn rust te pakken.

Thuis trainden we door en na 2 weken konden we de gooi snelheid al omlaag brengen en uitvalgedrag naar fietsers of wandelaars was al verledentijd. Het gevoel van succes wakkerde aan en de neerwaartse spiraal werd een opwaartse spiraal.

De 2e keer trainden we in het bos samen met Mechelaar Flame, die een groot voorbeeld was voor ons en Thommy. Hij hield een hele serenade met blaffen, maar met veel rust, geduld en worst konden we uiteindelijk een heel stuk lopen samen zonder uit te vallen en blaffen. De week erna was ook trainer Danny erbij, zodat we met iets meer rust konden trainen. We leerden om de leiding te nemen en steeds beter zijn gedrag te lezen. Zo konden we uiteindelijk naast elkaar lopen en elkaar inhalen zonder uitvallen en wilde Thommy zelfs even gaan liggen, terwijl fietsers en wandelaars hem passeerden zonder uit te vallen met een enkel worstje als beloning.
Het vertrouwen in elkaar groeide, onze band werd steeds sterker en we genoten weer met een grote G! 😃

De basisrust bleef lastig voor Thommy, waardoor in overleg wel besloten werd om hem op medicatie te zetten en te castreren gezien 1 bal niet ingedaald was. Thommy kwam hierdoor nog beter in zijn vel te zitten en zelfs vanuit de omgeving kregen we complimenten over zijn vooruitgang!

Na zijn herstel hebben we met hond Bella in het bos geoefend. Thommy vond het eerst spannend en zocht nu zelfs bescherming bij mij, maar daarna ging het zo goed en kreeg je de smile niet meer van mij gezicht.

Ons vertrouwen groeide waardoor we zelfs naar een hondenstrand durfden te gaan, waarbij hij zonder uitvallen durfde aan te geven dat hij het spannend vond. Andere honden benaderden hem daardoor met respect en rust, waardoor hij zelfs durfde te snuffelen. Door hem juist te begeleiden en hem eruit te halen als het te moeilijk is leert hij dat hij niet zelf in de aanval hoeft te vliegen en sociale honden zijn grenzen respecteren.

Op 19 juni kwam Yvette als laatste training aan huis om te werken aan zijn blafgedrag. Belonen van goed gedrag stond centraal, maar als hij er wel hoog inschoot ook corrigeren, zodat hij weer zijn rust vond en dit natuurlijk uitgebreid belonen.

Daarna mochten Bella en Thommy nog samen spelen. Bella liet Thommy duidelijk zien door te gaan liggen dat ze wilde spelen met hem, maar enkel als hij rustig was. Ze vonden het zo leuk samen en het was zo mooi om te zien hoe Thommy is gegroeid in zijn (zelf)vertrouwen en eigenlijk wel heel sociaal is.

Inmiddels wandelen we waar we willen en blijven we oefenen. Soms hebben we nog weleens een mindere dag, maar het is zo’n wereld van verschil! Het blaffen in huis kunnen we vaak door een korte ‘stil’ al onderbreken en ook is het uitval gedrag tegenover fietsers en wandelaars met blaffen en in de riem hangen is zo goed als nul. Hij wil nog wel focussen op de prikkel, maar daar is hij eigenlijk altijd wel goed uit te halen mede door hem goed te lezen. Ook het trekken is met de halti eraan is verleden tijd. De meeste honden kunnen we nu ook goed passeren zonder uitvallen door Thommy goed te lezen en zijn grenzen en persoonlijke ruimte te respecteren.

We blijven reflecteren en leren, maar het belangrijkste is dat we enorm genieten samen!

We mantrailen nu ook op een prikkelarme locatie wat hij enorm goed doet en ook echt leuk vindt. Hij groeit in zijn zelfvertrouwen en krijgt op een ontspannen wijze mentale uitdaging.
Kortom voor ons is het de beste stap geweest om Yvette in te schakelen. De makkelijke weg en de quick fix oplossing was het niet, maar wel een weg waarbij we samen enorm veel mochten leren en groeien. Achteraf gezien hebben wij te weinig kennis gehad om Thommy eerst juist te begeleiden, maar spijt van zijn aanschaf hebben we absoluut niet. We wisten wat van geweldige hond we aan Paco hebben gehad en dat zorgde er bij ons ook voor dat we dat beeld voor ons konden houden. Hoe zwaar het ook was. We hebben nu wel de meest geweldige hond, die we ons maar kunnen bedenken. Hij is echt ons maatje!
Wat ik nog mee wil geven is, dat je absoluut niet bang moet zijn om hulp te zoeken. Durf eerlijk naar jezelf en je dier te kijken of je hem kan bieden wat die nodig heeft. Loop je vast, zoek hulp! Het is keihard werken en investeren, maar in het geval van Thommy was dat het allemaal waard!

Liefs, De baasjes van Thommy en natuurlijk een poot en heel veel likjes van hem!

Noot Yvette:

Herder Thommy was te zien bij Omroep Gelderland
Gelukkig is het voor Thommy goed afgelopen dankzij hard werken van baasje Miranda! Dat de training en het gooien met voertjes niet zo maar gebeurd en dat daar echt een beproefde trainings filosofie achter zit die bij veel uitvallende honden prima werkt, lijkt mij duidelijk.

Heb jij ook dit soort problemen??

En wil je er echt voor gaan om deze opgelost te krijgen? Neem dan contact met ons op. In een enkel geval doen we de training intern, maar dat heeft zeker niet onze voorkeur. Het is jouw hond, jouw probleem. We staan graag naast je om jullie te begeleiden.
Stichting Alert is de specialist in agressie problemen!

Neem vrijblijvend contact op met Stichting Alert : info@stichtingalert.nl

https://www.gld.nl/…/hartverscheurend-steeds-meer…